Niech żyją promocje!
The Underwood Residence zamieszkują nie tylko Szkoci. Każdą ze ścian mojego pokoju dzielę z innymi narodowościami (po lewej Francja, po prawej Hiszpania, na wprost Niemcy, a za oknem Szkocja...). Jest też kilku Polaków pomieszkujących w innym skrzydle.
Idea podróży do Hiszpanii narodziła się właśnie w głowie jednego z Polaków, który odwiedziwszy stronę internetową Ryanaira przyuważył promocję Glasgow -- Barcelona return ticket 1 GBP + port fares. Bilet, razem opłatami portowymi i prowizją za transakcję kartą kredytową wyniósł 20 GBP (tyle samo zapłacimy za bilet kolejowy Kraków -- Warszawa). Fair enough.
Dalsza część wpisu (z różnych względów) prowadzona będzie w pierwszej osobie, mimo, że razem ze mną w wyprawie udział brało kilka osób.
Kąpielówki i Wikipedia (czyli standardowe przygotowania do podróży)
Marzec w Szkocji jest deszczowy. Temperatura na poziomie 7°C. Dla porównania, w tym samym czasie w Hiszpanii, podług serwisu weather.yahoo.com, temperatura utrzymuje się na poziomie 20°C, co w zupełności wystarczy, żeby powygrzewać się na plaży, uzupełniając spowodowany Szkocją niedobór słońca i zaniżając przy okazji statystykę kropel deszczu spadających codziennie na moją głowę...
Ale ileż można leżeć pod uroczo szumiącymi palmami, na słonecznej, pełnej pięknych (top-less) Hiszpanek plaży? (Hmmm... Wróć. "Do końca życia i o jeden dzień dłużej" to zdecydowanie nie jest odpowiedź, o którą mi chodziło -- cofam więc pytanie :P) W każdym razie, grzechem byłoby Barcelony nie zwiedzić.
Tu problem zawsze jest taki sam: skąd u licha mam wiedzieć, co Barcelona ma do zaoferowania turystom? Przewodniki papierowe zazwyczaj są pełne informacji, zdjęć i przyjacielskich porad autora, ale niestety, świat zmienia się szybko i wartościowe, z punktu widzenia turysty, wiadomości, zawarte w drukowanych knigach, błyskawicznie ulegają przedawnieniu. Mowa tu oczywiście o takich wskazówkach, jak jaka linię metra wziąć, w jakiej restauracji dobrze i tanio zjeść, gdzie znajduje się przyzwoity hotel -- wiadomo bowiem, że dane historyczne typu geneza miasta, raczej nie mają szans na przedawnienie...). Acha, przewodniki posiadają jeszcze jedną wadę -- ważą, a tego tanie linie lotnicze z ich wyśrubowanymi limitami na bagaż nie lubią...
Jak więc przystało na prawdziwego internetowego fascynata, sięgnąłem do Google, które poszerzyło moją wiedzę o południowej Hiszpanii (czyli tak naprawdę Katalonii). Temperaturę przewidział serwis weather.yahoo.com, historię i wiadomości na temat Barcelony dostarczyła Wikipedia, a gro praktycznych wskazówek dodała jej młodsza siostra, Wikitravel.
Z nieocenioną pomocą przyszedł Josè (czyt. Hoze), czyli mój sąsiad z prawa, rodowity Katalończyk, który jeszcze rok temu przed przeprowadzką do Szkocji, mieszkał na północny Barcelony. (Na drzwiach Josè'a wisi szalik F.C. Barcelona i biała flaga z czarnym napisem CATALONIA IS NOT SPAIN!).
Josè naszkicował mi Barcelona roadmap, na którą oprócz małej mapki złożyły się things to visit, thinks to eat & drink as well as some useful phrases.
Tak przygotowany do podróży (¡est molt maca!) zginąć nie mogłem :-)
Take off to Euro zone
...planowany był na 5pm z lotniska Glasgow Prestwick (Tu uwaga dla osób odwiedzających tą stronę po keywords: Airport Glasgow Prestwick (PIK) -- jeśli macie lot z lub do tego lotniska, najwygodniej wziąć pociąg... ale NIE KUPOWAĆ biletu, tylko pokazać konduktorowi potwierdzenie rezerwacji lub boarding card -- zapłacicie połowę biletu. Natomiast po wylądowaniu w Glasgow Prestwick należy udać się do informacji na lotnisku i pokazując potwierdzenie rezerwacji lotu poprosić o free train ticket -- nazwa mówi sama za siebie.)
W Hiszpanii walutą jest Euro. Wyruszając ze Szkocji najlepiej jest zabrać ze sobą funty i wymienić je na miejscu w jednej z wielu placówek la Caixa. O dziwo, w la Caixa akceptują także szkockie funty (!!!), a w dodatku nie ma commision i z kasjerem można dogadać się po angielsku :-)
Na marginesie, wyjeżdżając ze Szkocji gdziekolwiek, wymieńcie wszystkie szkockie funty na brytyjskie -- inaczej będziecie mieć dużo problemów. Szkockie funty różnią się od funtów brytyjskich i rozpoznawane są tylko na terenie UK oraz kilku instytucjach finansowych -- w Polsce banki, kantory albo ich nie przyjmują albo odciągają olbrzymią prowizję przy wymianie...)
Wpisu część włąściwa -- Dzień I: nocna przeprawa do Barcelony
Tanie linie lotnicze mają to do siebie, że godziny są kiepskie, a i lotniska nie grzeszą bliskością punktów docelowych (no cóż, za niską cenę płacimy czasem). Reus airport, podmiejskie lotnisko Barcelony, nie jest takie podmiejskie jak mogłoby się wydawać... oddalone o "jedyne" stoparenaście kilometrów od przedmieść Barcelony.
W Reus wylądowałem zaraz przed zachodem słońca. Stewardessa po polsku powiedziała: "Dziękujemy, życzymy miłego pobytu", co momentalnie uświadomiło mi, że na szkoleniach załóg lotniczych muszą kłaść nieziemski wręcz nacisk na wymowę (moi sąsiedzi, których od prawie roku uczę podstawowych polskich zwrotów, ciągle nie są w stanie poprawnie wypowiedzieć "dziękuję", FYI: z "k#rwa" radzą sobie świetnie...).
W drodze powrotnej, z ta sama stewardessa rozmawialem prawie polowe lotu. Zaloge samolotu stanowilo w sumie 3 Polakow (2 kobiety i 1 facet, nota bene narzeczony jedej z polskich stewardess). Sytuacja o tyle niesamowita, ze w Ryanair pracuje 4 polakow, a ta trojka po raz pierwszy pracowala razemi nigdy wczesniej, w zalodze nie znajodowalo sie az tylu Polakow :-)
Opalone seniority. Piękne Banderasy...
Po wyjściu z samolotu momentalnie przywitały mnie dwie opalone seniority i co najmniej trzech Banderasów (dosłownie!) wskazujących drogę do terminala. Ach ta Hiszpańska uroda... W ogóle, podczas wizyty w Barcelonie widziałem wielu facetów z długimi włosami, co wzbudziło sentyment... ze swoimi piórami pożegnałem się już prawie 5 lat temu!
Najważniejsze, wreszcie było ciepło! Temperatura 20+ C ...i pachnie siankiem :-) Szkoda, że nie miałem aparatu pod ręką -- każdy, kto wychodził z samolotu (w większości -- rudy Szkot) miał mordkę ucieszoną od ucha do ucha. Na powyższym przykładzie doskonale widać, jak wielkim pain in the ass jest deszcz dla Brytyjczyków :-) (...i jak prawdziwy jest ból wyrażany przez powtarzane przez Szkotów na każdym kroku stwierdzenie: It's f#cking pouring down again! wymawiane niemal automatycznie, przy pierwszej kropli szkockiej mżawki)
I am the passenger, and I ride and I ride...
Na początku chciałem wynająć samochód (60 EUR za dwa dni) -- w końcu w Hiszpanii obowiązuje ruch prawostronny :P Od biedy, dwie noce można przespać się na fotelu...
Zrezygnowałem jednak z tego pomysłu, bo średnia prędkość wycieczki byłaby zbyt wielka :-) -- najpierw kilka godzin w szybkim samolocie, potem samochód... Nie pozostało więc nic innego niż wsiąść do busika, który za 2 EUR przewiózł mnie na stację kolejową w Reus, gdzie niemal w ostatnim momencie zanabyłem bilet na ostatni pociąg do Barcelony (5,45 EUR).
Już w busie spotkałem Polaka, Janka (coraz więcej Polaków podróżuje po świecie!) i zaprzyjaźniłem się z kilkoma Szkotami (w kwiecie wieku), którzy właśnie zaczynali swój urlop w Barcelonie, ale nosili się także z zamiarem spędzenia kilku dni w Polsce. Przyczyniłem się więc do rozwoju ojczystej turystyki, reklamując Gdańsk, Warszawę, Kraków i Zakopane -- miejsca chyba najbardziej a must for a turist to see w Polsce.
Niestety, kolejowa podróż wybrzeżem Hiszpanii odbywała się już po zmroku, więc nici z pięknych widoków... W zamian, pełno różnic ciśnień rozsadzających uszy, po każdym wjeździe do tunelu! A tunelów było wiele...
Barcelona, królestwo skuterów (Pimp your movin')
Do Barcelony dotarłem przed północą. Pierwsze, co rzuciło się w oczy, to skutery, zaparkowane w każdym z możliwych miejsc. Na początku pomyślałem, że w okolicach dworca odbywa się jakiś zjazd, ew. istnieje sklep, który sprzedaje skutery...
Jednak posuwając się w w dół ulicy Gracia, łączącej dworzec z Placa de Catalunya, skuterów tylko przybywało. Josè (po powrocie do Szkocji), wyjaśnił mi, że Barcelona jest miastem o największej liczbie skuterów na świecie!
Z tego, co sam zaobserwowałem, skuter jako środka lokomocji jest używany zarówno przez starych jak i młodych, w równym stopniu korzystaja z niego kobiety i mężczyźni, a bez znaczenia jest, czy w garniturze, jeansach czy sukience.
To zdjęcie zostało wykonane trzeciego dnia. Przedstawia plac Katalonii. Rzędy skuterów, takie jak ten, ciągną się prawie przy każdej ulicy...
Skuter to dla Hiszpana coś więcej niż środek lokomocji. To przyjaciel, a przyjaźń zawsze można udoskonalić, prawda?
Specjaliści z firmy Pimp your movin' wzorowani na show Pimp your auto znanym z MTV mogą nieźle podkręcić twój skuterek, albo po prostu wypożyczyć Ci jeden z bardziej ,,odjechanych'' modeli...
^G barcelona +youth +hostels
To zapytanie wpisane w Google dało pokaźną listę schronisk młodzieżowych. Wybrałem tylko te z centrum Barcelony. Ceny wahały się w okolicach 18 EUR za noc (ze śniadaniem, którego tak naprawdę śniadaniem nazwać nie można: herbata, dwa suchary i cholerne muffinki).
Oczywiście nie miałem zarezerwowanego miejsca -- plan był taki, by po przylocie pójść na żywioł i odwiedzić kilka hosteli, a w przypadku braku miejsc, przekimać się na plaży :-)
Udało się za pierwszym razem. New York Hostel w którym spędziłem pierwszą noc położony był w ciasnej uliczce, co, jak się potem okazało, jest normalne dla Barcelony, miasta ciasnych uliczek :-)
Pokój był jednak trochę dziwny, jakby przerobiony z łazienki/kuchni (patrz podłoga) a okno... Okno było jedno. A widok z niego, bynajmniej nie serwował panoramy na skąpaną w nocy Barcelonę, ale obnażał szyb windy...
Bez porównania do szkockich standardów za 12 GBP.
Barcelona, ulice piwa, kobiet i haszyszu
Rzuciłem bagaże i skoczyłem na miasto. Błądząc w przyjemnie ciasnych uliczkach natknąłem się na niezliczoną ilość dorabiających Hiszpanów, którzy sprzedawali piwo w puszkach "z ręki" na prawie każdym rogu. Czasem towarzyszyli im Chińczycy, handlujący ciepłymi kotletami "ze styropianowego pudła".
Wyglądać musiałem na szczęśliwego (to prawda, wciąż nie mogłem uwierzyć, że udało mi się wyrwać z deszczowej krainy do ciepłego raju). I to chyba przez ten błogi uśmiech brano mnie za lubiącego sobie przypalić. Haszysz w "nice price" oferowali mi nieustannie, zarówno rasta-murzyni, jak i Chińczycy czy -- wnioskując po akcencie -- Hiszpanie :?
Wyglądać musiałem też na spragnionego miłości. Płatnej, rzecz jasna. Moja blada, informatyczna karnacja cieszyła się największym wzięciem wśród czarnoskórych prostytutek, gotowych spełnić wszystkie moje marzenia pełnymi ustami ;-) (A przygoda informatyka z prostytutka wyglada tak: whoami | xargs strip; cat /dev/urandom :)
while(1) barcelona = "never_ending_party";
Nocne życie w Barcelonie jest jedną wielką imprezą. Ciasne uliczki wyglądają jak korytarze w mieszkaniach, gdzie odbywa się niezła balanga. Place i reszta otwartych przestrzeni, jak parkiet (tylko ilu z Was na parkiecie ma fontannę? :). Muzyka dociera zewsząd. Dym, nie tylko papierosowy, podobnie. Może właśnie dlatego, uśmiech nie schodzi z twarzy nikomu...
W pubach łatwo odróżnić zagranicznych. Dominują Niemcy (Niemki, to te blond piękności sączące piwo przy barze), Włosi (najgłośniejsi, najbardziej upierdliwi i nigdy niezamykający jadaczki) oraz Brytyjczycy, a raczej Brytyjki, przemieszczające się grupkami z pubu do pubu, podrywając przy tym sprzątających ulice pracowników miejskich.
A ulice sprzątać trzeba (tak jak korytarze po imprezach). Mimo, że ulice zmywa się na okrągło (wylewając wodę z regularnie rozmieszczonych kraników), w niektórych zaułkach i tak wyczuć można każdy rodzaj płynu, jaki może wydalić z siebie dobrze bawiący się homo sapiens. Ba! Nierzadko trafi się również na seans nadawany na żywo... ;-)
Co ciekawe, miejscy robotnicy, kończąc sprzątać w jednym końcu miasta, zaczynają wszystko od początku... Syzyfowa praca? Acha, Barcelona boryka się chyba z grafficiarzami -- nad ranem spotkać można ekipę miejskich malarzy, którzy systematycznie zamalowywują na ścianach, znakach drogowych i kontenerach na śmieci nocne, często faszystowskie, bazgroły.
Mimo wszystko, na ulicach Barcelony jest bezpiecznie.
Po wieczornym spacerze imprezowymi korytarzami udałem się na plażę, gdzie euforia sięgnęła zenitu. (/me plaże uwielbia). Wyskoczywszy z butów, zakosztowałem lodowatego akwenu morza śródziemnego i udałem się wzdłuż kamienistej plaży. Po drodze trafiłem na rozśpiewaną i rozgitarzoną grupkę, jak się później dowiedziałem, Brazylijczyków. Pouczyli mnie przeklinać i prosić o piwo po hiszpańsku :-)
Wyposażony w te cenne, nowo-nabyte umiejętności, podjąłem się ich przetestowania w pobliskim pubie. Udało się (z lekką pomocą angielskiego). Mimo wszystko, Josè zrobił mnie w balona: cerveza z jego kartki to nie marka piwa, ale po prostu piwo... Teraz wiem, czemu barmanka patrzyła na mnie jak na idiotę, kiedy dociekałem, czy piwo, którym mnie raczy to na pewno cerveza :-)
Spaaaaaaaaaaać!
Dzień drugi: Testujemy mądrość Wikipedii -- zwiedzanie.
Uf, udało się nie zaspać na śniadanie. Drugą rzeczą była przeprowadzka z klitki posiadającej okno na szyb windy, do, jak się niebawem okazało, hostelu z widokiem na zieloną uliczkę...
...i całującą się parę...
Palec jest oznaką braku wyłączenia flasha przy poprzednich zdjęciach... Oops! :-)
Hiszpańskie budownictwo pewnie jest uwielbiane przez paparazziech - trzy metry na wprost okna budynku z naprzeciwka.
Zwiedzanie zacząłem od la Rambla, głównej ulicy starego miasta Barcelony, ulicy pełnej mimów (co zresztą z wielkim podekscytowaniem podkreślał mój sąsiad, Katalończyk). A klimat deptaku la Rambla raczej toaletowy:
Jeden z ciekawszych przypadków mima, i rzeźba z papieru toaletowego powiewająca ponad wylotem wentylacyjnym...
Posuwając się na południe dojdziemy do portu, ale wcześniej, spotkamy się z Copernicusem (czyli Mikosiem Kopernikiem) wystającym ponad palmy.
Euro postanowiłem sobie zachować na kolację, więc trasę widokową kolejki linowej przebyłem pieszo, wspiąwszy się nawet wyżej niż czerwony wagonik...
Zdjęcia obrazujące wędrówkę ulicą Josepa Carnera na wzgórze zamkowe Montjuic.
Osada Olimpijska
Ze wzgórza zamkowego, na którym zbudowano także wioskę olimpijską, roztacza się przepiękna, zapierająca dech w piersiach panorama na całą Barcelonę...
![Free Image Hosting at www.ImageShack.us](http://img337.imageshack.us/img337/9867/240ce.th.jpg" border=)
I w końcu to, czym Barcelona zasłynęła w 1992 roku... Igrzyska Olimpijskie. Cały kompleks, którego budowę rozpoczęto 5 lat przed Olimpiadą, można zwiedzać za darmo i do woli. Odpowiednie znaki poprowadzą nas na miejsca, gdzie rozgrywały się poszczególne dyscypliny sportowe.
Osobiście jestem oburzony, ostatnie zdjęcie to przecież plagiat dworca PKS z Kielc!
A tu już coś dla geeków. Wieża telekomunikacyjna, dość artystyczna, podobnie jak i zabudowa ją okalająca...
Kolejnym punktem na rozkładzie jazdy był lunch. Okazuje się, że da się dobrze zjeść w Hiszpanii nie mogąc się dogadać ani po hiszpańsku, ani po angielsku...
Posilony, przez ponad godzinę przedzierałem się przez miejską dżunglę podziwiając zabudowę by dotrzeć do kolejnej, obowiązkowej atrakcji turystycznej -- ogrodów Gaudiego.
Parc Güell -- Ogrody Gaudiego
Gaudi był architektem, na pewno oryginalnym jak na owe czasy, ale w moim odczuciu (i tu chyba narażę się znawcom tematu) dziś jego budowle można nazwać lekko kiczowatymi. Nie mniej jednak, Barcelona z Gaudiego jest duma, co podkreśla na każdym kroku (pocztówki, okropna salamandra, ogrody i wreszcie Sagrada Familia)
Wzgórze, gdzie położone są ogrody, leży po przeciwległej stronie Barcelony niż wzgórze, na którym zbudowano wioskę olimpijską... i też rozciąga się z niego wspaniała panorama na miasto i morze.
W ogrodach, jak sami widzicie, dominują tłuczone talerze, co swoją drogą przypomina mi wystrój kilku sklepów za PRL. Oprócz tego, charakterystyczne dla Gaudiego są pochyłe, sprawiające wrażenie mizernych, kolumny wybudowane kilkuset pozlepianych ze sobą kamyków (IMHO w środku musi być jakiś pręcior...)
Sagrada Familia
Kontynuując wątek Gaudiego, udałem się następnie do Sagrada Familia, nieukończonej katerdy, której budowa zaczęła się w 1884 roku i trwa do dziś.
Jest duża, to fakt. W podziemnej kaplicy, (ukończona i można zwiedzać) nie ma jednak nic specjalnego, może poza kartkami w języku polskim. Wracając do kiczu w pracach Gaudiego. Ja osobiście nie mogę znieść tych kolorowych napisów Sante na wieżach, i samych wież zakończeń, które są kolorowe i wyglądają jak kosze z pomidorami, jabłkami pomarańczami... Zielone, kamienne drzewo pełne gołębi, też do najpiękniejszych i wpasowanych elementów katedry nie należy. Ale, jak już wspominałem, na architekturze (budowlanej :P) się nie znam.
Zaciekawił mnie natomiast poziomy (nie pionowy!!!) krzyż, na którym pionowo (nie poziomo!!!) Gaudi ukrzyżował Jezusa (na środku zdjęcia poniżej).
To był koniec zwiedzania na dziś, chociaż w drodze powrotnej do hostelu, udało mi się zauważyć kilka ciekawostek:
Polska, mimo że w cieniu i w połowie zakryta, króluje nad innymi krajami
Sówka :-) ...na dachu
Krzywy dom, czyżby ręka Gaudiego?
I jeszcze jeden krzywy dom do kolekcji :-)
W Barcelonie jest ich dużo. Najpiękniej wyglądają o zachodzie słońca...
Wikipedia Power!
Na kolację chciałem zjeść to, co stanowczo zalecał zarówno Jose, jak i wszystkie publikacje o Hiszpanii: paella (czyt. paelia).
Restauracje wybrała Wikitravel...
...i jak widać na zdjęciu, nie tylko ja korzystałem z Wikitravel... Kolejka była olbrzymia, w wiekszosci turysci! a to przecież marzec, nie wakacje, środa, nie weekend. To zdjęcie nazywałem: Wikipedia power!
Na szczęście, oczekiwanie w kolejce długiej, jak do najlepszych brytyjskich clubów, umijali ludzi buchający ogniem, chociaż głowę daje, że ten alkoholowy oddech to wynik nie tylko łatwopalnej substancji, ale kilkuletniego treningu z butelką...
Paella nie wyglądała apetycznie, chociaż w smaku była całkiem niezła. I mówię to ja, człowiek, który za owocami (wszystkimi, nie tylko morza) nie przepada.
Na talerzu dostrzec można małże, ośmiornice i langusty (to pomarańczowe coś, co pływało za Arielką w Małej Syrence :P). Pożeranie paelli to prawdziwa sztuka: ośmiornice zjadamy w całości, małże wydłubujemy ze skorupki, a langustom odcinamy ogonek i wysysamy mięsko, zostawiając chitynowy pancerzyk. I jakby ktoś pytał, zapach dania typowo portowy.
Z paella nie powinno się kosztować czerwonego wina, ale Jose polecał Vino Tinto, które niewątpliwie czerwonym było. Tu kolejny raz wyszedł jego specyficzny dowcip. W menu, Vino Tinto było nagłówkiem, a dopiero pod nim wylistowano gatunki... Widać Jose wyszedł z założenia że każde piwo (cerveza) i każde czerwone wino (vino tinto) jest dobre :-)
Buy one get one free
To znienawidzona przez Brytyjczyków fraza, pojawiająca się prawie na każdej półce sklepowej (dlatego, na wyspach kupuje się zawsze więcej niż potrzeba ;-). Widać, nauczyli się tego i Hiszpanie...
Wracając po kolacji do hostelu, przywitany zabawną frazą "Ola ...or hello?" otrzymałem od przemiłej Hiszpanki zaproszenie do pubu, z którym mogłem zamawiając jeden drink, drugi dostać gratis ;-)
Ale plany na wieczór, niestety, miałem inne. Po dniu zwiedzania, w którym przeszedłem ulicami Barcelony ok. 15 kilometrów, chciałem po prostu usiąść na plaży, popatrzeć na wodę (oraz światełka samolotów) i wychylić parę, zakupionych wcześniej roznych gatunkow piwa. Morze wzywało.
Jeden z kompanów podrozy (shall remain anonymous) próbował otworzyć, (bez otwieracza) piwo, które okazało się być odkęcanym...
Na plaży ruch. Pracuje się nawet w nocy, pewnie bardziej z powodu temperatury niż pracowitości.
Acha, butelki mają malutkie (250ml), co pozwala uniknąć efektu wygazowanego piwa pod koniec butelki. Za sześciopak, czyli 1,5 litra zapłacimy 2 EUR. Piwem wprost nie mogłem się nacieszyć, w Szkocji, nie dość że trunek ten jest beznadziejny w smaku, to jeszcze za 0,4l liczą sobie ok. 2 GBP!
Surfing Barcelona (Dzień trzeci: na plaży leżenie)
Ostatni dzień przeznaczyłem na zakupy (prawie wszędzie można było skorzystać z Visy Electron, a nawet w sklepach, gdzie była tylko nalepka Visy, przyjmowali mojego Electrona z Inteligo). Czasem prosili także o paszport (Inteligo daje karty autoryzowane podpisem, niestety bez możliwości umieszczenia zdjęcia właściciela).
Po zakupach, to co robi wielu, śniadanie na plaży, katalońskie radio w tle, i opalanie! Było bosko i ciepło, jak na marzec. Wstawać się nie chciało i dlatego, teraz leczę poparzenia słoneczne :/ co w Szkocji jest zadaniem nielatwym -- tu nikt nie dostaje poparzenia slonecznego II stopnia... i lekow w aptece ni mo... Ale chyba mimo wszystko, było warto.
Jeśli chcesz poznać to, czego ja słuchałem podczas opalania, oto kilka fragmentów:
Catalan Radio's The Best Beach Hits mixed by DJ-piko feat. SpainBeaches ;-) (BTW, sa tez hiszpanskie reklamy -- miodne!) Kudos go to my mp3 player with built-in radio and recording feature :-)
Na plaży po raz pierwszy usłyszałem język polski w Hiszpanii. Ot, trzyosobowa grupka. W przeciwieństwie do Szkocji, w Hiszpanii nie mieszka jeszcze wielu Polaków. Ale pewnie to się zmieni, wraz z nadejściem maja, kiedy to i Hiszpania otwiera przed nami rynek pracy...
Gdyby nie to, że słowa po Hiszpańsku powiedzieć nie potrafię, rozważyłbym przeprowadzkę -- temperatury i atmosfera bardzo mi odpowiadają, a i Hiszpański jest uważany przez wielu za najłatwiejszy do nauki język na świecie.
Ćwiczenie nr 1. Na poniższych zdjęciach zlokalizuj gołe pośladki (sztuk 1.) i kobietę opalającą się top-less (sztuk 1.)
To właśnie na plaży udało mi się poznać tajmnicę szalonego, miejskiego drwala, który swoją piłą łańcuchową systematycznie okalecza drzew wiele, a niekiedy i całe osiedla.
Home, sweet home
W drodze powrotnej, z plaży na dworzec, zahaczyłem o katedrę Santa Maria del Mar. Katedra, jak prawie wszystko w Barcelonie, jest w trakcie remontu/budowy.
Zwróćcie uwagę na demoniczne rzygaczki.
A tu, na lewym zdjęciu widzicie zabudowę Barcelony, a po prawej stronie, polski odpowiednik (kto zgadnie z jakiego miasta?) Prawda, że podobne? To tak na przekór tym, którzy będą chcieli powiedzieć, że w Polsce nie ma uroczych miejsc.
Pod katedrą znajdował się też jeden z najbardziej kiepskich mimów w dresie, jakich widzialem w życiu -- power-flower-man :D
Droga powrotna na lotnisko, pociągiem z Barcelony do Reus, tym razem za dnia, była przepiękna. Poniżej kilka zdjęć zrobionych z okna pociągu. Ich jakość niech obejdzie się bez komentarza, natomiast piękno tego, co prezentują pozostawiam ocenie Czytelnika.
Refleksje podróżnika końcowe ...o Hiszpanii
I znów siedzę w deszczowej Szkocji, gdzie w aptece nie znajdzie się żadnego medykamentu na poparzenia słoneczne -- z prostej przyczyny, tu się nie zdarzają...
Hiszpania jest warta odwiedzin. Przystępne (z punktu widzenia Szkota) ceny, mili ludzie i wspaniała pogoda jest najlepszą rekomendacją. Żałuję, że miałem tylko dwa dni i musiałem ograniczyć się do Barcelony. Barcelony, miasta niesamowicie ruchliwego i dynamicznie się rozwijającego (żurawie nad zabudowa miejska i w drodze na lotnisko mówią same za siebie). Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się zagościć wśród katalońskich plam na dłużej...
...o wpływie technologii na współczesne podróże
Żyjemy naprawdę w cudownych czasach. W ciągu dwóch godzin mogę przenieść się z chłodnej Szkocji do rozgrzanej Hiszpanii, taniej i szybciej niż kiedykolwiek.
Nie potrzebuje gotówki, wszystko załatwia za mnie kawałek plastyku. (Brakuje tylko jeszcze czegoś w rodzaju przejściówki, z dowolnej karty na inną kartę :>)
Nie potrzebuje dźwigać przewodników, powszechność internetu pozwala mi uzyskać praktycznie każdą informację na każdy temat z dowolnego miejsca na świecie. Umiejętność redakcji, wyszukania istotnych punktów w strumieniu niekończących się wiadomości oraz zdolność drukowania pozwala zachować pamięć na bezcenne przeżycia z podróży.
Zdecydowanie warta uwagi jest Wikitravel, która staje się czymś na znak tawerny, gospody, gdzie spotkać mogą się podróżnicy z wielu świata stron i przy piwku, wspólnie podzielić się istotnymi wiadomościami i doświadczeniem.
Przenośne odtwarzacze muzyki pełniące role radioodbiorników i lokalne radiostacje, pozwalają podczas podróży bardziej wczuć się w miejscową atmosferę. Dyktafon natomiast zapisze najpopularniejsze frazy i wyrażenia w zagranicznym języku, co przyda się choćby w restauracji czy podczas rezerwowania pokoju.
Dzięki aparatom cyfrowym i taniej pamięci masowej, mogę niezliczoną liczbę zdjęć miejsc i widoków, które uzam za ciekawe. I w przeciwieństwie do niektórych radykałów, jako podróżnik, konsument i zwyczajny człowiek, jestem naprawdę szczęśliwy, że mogę zrobić tyle zdjęć, ile tylko chce. A ja chcę pamiętać, mieć wspomnienia i juz! Nie interesuje mnie, że połowa z wykonanych przeze mnie fotografii nie jest warta funta kłaków z artystycznego punktu widzenia. One ciągle są moje i oprócz cudownych widoków zapisują, niepowtarzalne uczucia i bezcenne wspomnienia związane z poszczególnymi miejscami, których nikt, oprócz mnie nie potrafi z tych zdjec odczytać. Niepotrzebne i rozmazane zdjęcia skasuje w domu, po powrocie z wojaży. Dzięki technologii mam wybór... i co tu dużo mówić, jestem zadowolony.
Dzięki technologii i Ty masz wybór, im szybciej to zrozumiesz, tym więcej korzyści z tego wyciągniesz.
Trzy sposrod zaprezentowanych zdjec, nie sa mojego autorstwa.
• Następny post:
(Z) Google zażartował...
• Poprzedni post:
Google Romance -- Znajdz milosc w sieci!
Chcesz być informowany o kolejnych wpisach na ten temat?
Kanał RSS: kliknij tutaj. Subskrybcja poprzez e-mail: kliknij tutaj.
hops Poniedziałek, 03 kwietnia 2006, 00:09:28
